सोसले होते जरी मी दुःख माझे संयमाने
एकदा डोळ्यांत माझ्या आसवे आलीच होती !

जीवनाची सर्व पाने काय सोनेरीच होती ?
सारखी तेजाळणारी ओळ एखादीच होती !

सांग, मला दळणाऱ्या जात्या, जात नेमकी माझी !
ज्यांचे झाले पीठ मघा, ते कुठले दाणे होते ?

कसले माझे ? कुठले अपुले ? ते परकेच निघाले !
ज्यांनी धीर दिला , ते माझे कोण न जाणे होते ?

भेटलेली माणसे घनदाट होती !
थेट पोचायास कोठे वाट होती ?

मनाप्रमाणे जगावयाचे किती किती छान बेत होते !
कुठेतरी मी उभाच होतो... कुठेतरी दैव नेत होते !

देश हा बेमान झालेल्या ऋतूंचा
येथले आषाढसुद्धा आगलावे !

जन्मले घेऊन जे पायात काटा
त्या भणंगांनीच यात्रेला निघावे