मज भेटलीत अफाट देवासारखी
ही माणसे घनदाट देवासारखी

तू वाटले येशील देवासारखा
मी पाहिली मग वाट देवासारखी

आला कधी ,गेला कधी ,कळले न मग
केलीस तू ,वहिवाट देवासारखी

फसव्या अशा जगाशी जमले कसे मनाचे
खोटेपणात मन ही रमले कसे मनाचे

शोधात भाकरीच्या पोटात आग फिरते
पाउल चालणारे दमले कसे मनाचे

लावुन हे मुखवटे जो तो उगाच हसतो

का जिवाला आज त्याच्या लागली हुरहूर आहे?
कोण अज्ञातातुनी निर्यातले काहूर आहे?

लोक सारे दूर जाती - तो जरा दिसला कुठे की !
हे खरे का? की अताशा तोच त्याच्या दूर आहे?

जाहलेला जो कपाळी वार होता
तोच माझा मानलेला यार होता

घोषणा जो मागच्या विसरुन गेला
तो नवी आश्वासने देणार होता

हार माझी हीच त्याची जीत व्हावी
आज तो माझ्यापुढे जाणार होता

सुखाच्या सर्व व्याख्यांना जरा बदलून पाहू या..
चला, केव्हांतरी आयुष्यही जवळून पाहू या!!

दिव्या, पंख्याविना वातानुकूलीत हे असे जगणे..
चला अंधार पाहू या, जरा निथळून पाहू या!!

असा पाट ओला अशी कंच राने
असे चिंब डोळे तुझ्या आठवाने

तिथे ये पहाटे... तिथे... त्या तिथे ये
जिथे पाहिलेले निखारे दवाने

उभे झाड आहे तरी जीव नाही
दिले घाव त्याला कुणा पाखराने?

कुंडलीने घात केला

कसा कुंडलीने असा घात केला
दिशा शोधण्यातच उभा जन्म गेला

असे वाटले की शिखर गाठतो मी
अकस्मात रस्ता तिथे खुंटलेला

विचारात होतो, अता झेप घ्यावी

उगीच का प्राण साचून जातो
नको तिथे जीव टाचून जातो

कसे तुला आज सांगू मना रे..
तुझाच सहवास जाचून जातो

पहा जरा चेहरा फक्त माझा
उरातले दु:ख वाचून जातो

जमीन माझी नसे, ना नभांगण