उणे अधिक का उणे? न कळली ही समिकरणे
गुणिले सुख, भागिले दु:ख, उरली मग स्मरणे

बुडायचे तर ठरले होते, ठरले नव्हते
बुडता बुडता तुला पाहुनी अलगद तरणे!

दु:खाला का असते उंची, लांबी, रुंदी?

'' धर्म ''

संपले जीवन कळाला धर्म नाही
हेच तर माझ्या सुखाचे मर्म नाही ?

आरती अन वंदनाही सारखी मज
गर्व वाटे सांगताना , शर्म नाही

धर्मवेडा लोक म्हणती टोचुनी पण

जशी ठेच लागावी सारे पुढचे दिसूनही
चुका टाळता आल्या कोठे मजला कळूनही?

वसंतातल्या रंगानेही मजला विचारले
तुला पाखरु वेडे कोणी दिसले चुकूनही?

नकोस वेडे प्रश्न विचारू माझ्यापाशी उत्तर नाही
उघडे पडले घाव जुने तर झाकायाला अस्तर नाही

किती वेळ अन दिवस भेटलो याची कोणी गणती केली
त्या त्या वेळी असे म्हणालो आता भेटू नंतर नाही

कैफ त्या डोळ्यांतला पाहून जो तो चूर होता..
रंगलेल्या मैफिलीचा आगळा तो नूर होता!

त्या कटाक्षाने नशा चढली असावी वेगळी ती...
हा रिता पेला खरेतर ठेवला मी दूर होता!!

आटला आहे किनारा आटली मोकाट आशा
मृगजळाच्या संगतीने राहतो आहे अताशा

बोचल्या कित्येक राती टोचली कित्येक नाती
पाहुनी खपली कुठेशी हासती जखमा जराशा

सोहळेही काय होते साजरे जे काय झाले

स्मशानात जागा हवी तेवढी

कसा जोम यावा खुरटल्या पिकांना, नवे बीज ते अंकुरावे कसे?
तणांचाच जेथे असे बोलबाला, तिथे अन्य काही रुजावे कसे?

जीवना माझ्या बरोबर चालतांना
हार नाही मानली मी हारतांना

कोणत्या वस्तीत मी आलो उगाचच
चेहरा माझा विसरलो,पाहतांना

जाळतो इतिहास माझा रोज हल्ली
रोज का दिसते मला ती हासतांना