हे खेळ संचिताचे ...!

काजळील्या सांजवाती, चंद्रही काळोखला
का असा रे तू समुद्रा निर्विकारे झोपला

सर्वसाक्षी तू म्हणाला "सर्वमय आहेस तू"
हस्त माझा रेखतांना का असा भांबावला

'' प्रश्न''

का नको त्याला मला मोठे म्हणावे लागले?
फ़ासुनी शेंदूर दगडाला पुजावे लागले

त्यागण्याला राजवैभव सिद्ध व्हावे लागले,
का असे त्या गौतमाला बुद्ध व्हावे लागले?

इथला पहिलाच प्रयत्न! शिकतेय अजून!

--वंचना --
काय मी द्यावे कुणाला? मीच मोठी याचना
ओंजळी उरले न काही, ना असोशी जीवना

कोणिही यावे लुटावे, हेच नशिबी वाढले
कशि कळावी अंतराला? खरिखुरी संवेदना

शोभते जखमांत जी, ती वेदना मी पोशिली
बाळसे भोगांस आले, लोपुनी हर भावना

शोषणारे लेउनी आले ललाटी उत्तरे
शोषितांचे प्रश्न त्यांची का असावी वेदना?

का जगाला दोष द्यावे? माणसाची जात ती
खुद्द दैवानेच केली, घोर माझी वंचना

--सौ.आसावरी केळकर-वाईकर
२६.८.२०१०

नास्तिक...!
-----------------------------------------------------------------------------------------------
देव होता कसा कोण पाहीला नाही,
आज माझ्यातही देव राहीला नाही...

रुढींची भिंत त्याने पाडली
मनाची बंडखोरी वाढली

उरे माझे अभागी झोपडे
पुरी वस्ती जरी ओसाडली

चला, बोली करा, भगवंत घ्या
इथे श्रद्धा विकाया काढली

जरासे स्वच्छ, हलके वाटले,
मनाची ओसरी मी झाडली

ती जुनी वही दिसली खिळखिळली माझी
ती कोठे सगळी वर्षे गळली माझी ?

त्या पिंपळपारावरच्या अवखळ गप्पा
हसलीस जरा पाने सळसळली माझी

नेहमीसारखे तुला भेटण्यासाठी
पावले कितीदा मागे वळली माझी