मी कोण, कोण तू हे, मांडेल, कोण आता?
आयुष्य, नीटसे हे, वाचेल कोण आता?

केव्हांच जाहलो मी, प्रेमास पारखासा
बेधुंद मैफलींना, जागेल कोण आता?

तू दूर जावयाचा, निर्धार दाखवीशी,

रस्ता असा चुकावा वाटे पुन्हा पुन्हा..
मुक्काम हाच व्हावा.. वाटे पुन्हा पुन्हा!

चोरून भेटलो अन वचने किती दिली...
तो काळ आज यावा, वाटे पुन्हा पुन्हा..

सांगूनही जगाला, पटले कुठे इथे?

पाहून पाठ इकडे फिरवू नकोस राणी
इतके महत्त्व कोणा देऊ नकोस राणी

आयुष्य वेचलेले समजून घे जरासे
नुसती फुले सकाळी चढवू नकोस राणी

तू कालच्याप्रमाणे नव्हतीस आजही अन

आरशालाही स्वत:चा अर्थ कळला पाहिजे
चेहरा माझा खरा मज त्यात दिसला पाहिजे

पावलांना वाट कळते, एवढे नाही पुरे
त्या धुळीला हा प्रवासीही उमगला पाहिजे

पाठ फिरवुन जायला अन् तू सखे वळशीलही

''चेहरा''

चेहर्‍याची चांगली ही रीत नाही
अंतरीचे दु:ख तो लपवीत नाही

साहिल्या इतक्या झळा या जीवनाच्या
हाय ! आता आगही जाळीत नाही

वाटण्या आलो जगाला मोद किंतू
सौख्य इतुके माझिया झोळीत नाही

नेत्र हे दाटण्याची वाटते भीती
टोमणे ऐकण्याची वाटते भीती

सारखी माणसाची बाटते नीती
एकटा राहण्याची वाटते भीती

भ्रष्ट, खोटारड्यांची राजनीती ती
हो! खरे बोलण्याची वाटते भीती

आता जरासे हसून घे
श्वासांस थोडे जगून घे

जाता निघोनी लवाजमा
मागून त्यांच्या रडून घे

मारे कुणीही फुशारक्या
कानास दारे करून घे

क्रांती जिथे पेटुनी उठे
ज्वालांत तेथे जळून घे

सांजले ! पण सूर्य कलती दाखवेना...
ती दिसेना ! या नभी अंधारवेना ...

पाहिले विस्फोट, आई विखुरलेली...
आज कोणी तान्हुल्याला जोजवेना

एवढी नव्हती सवय कुठल्या सुखाची
दूरदेशी, बघ, मलाही राहवेना