राग नाही तुझ्या नकाराचा
चीड आली तुझ्या बहाण्याची !
शे(अ)रो शायरीच्या ह्या ७व्या भागात आपण कृष्णबिहारी नूर ह्यांच्या एका, अतिशय रोमॅंटीक मतला असलेल्या, गझलेचा आस्वाद घेणार आहोत. ही गझल मी पहिल्यांदा नेटवर, दुबईला झालेल्या एका मुशायऱ्याच्या ऑडियो क्लिपमधे ऐकली, तेथे तिला श्रोत्यांचा प्रचंड प्रतिसाद मिळाला होता.. गझलही तशीच आहे..लाजवाब!
मतला बघा कसा रसरशीत आहे तो,.....एका बहारदार कल्पना-विलासाचा नमुना आहे!
सोवळ्याचा सोस - पाळा पुर्वजांचा वारसा
चेहरा दे कोणताही -बाटतो का आरसा ?
मी भला माणूस होतो - राहिलो निस्संग मी
पत्थराच्या पास कोणी - ठेवतो का आरसा ?
हासती माझ्यावरी - ते - बोलती "वेडा" मला
ही घडी दे !!!
.
*
चांदण्याचा दाहदायी ज्वर नको !
दे मिठी दे.......! आर्ततेचा स्वर नको !!
*
रोमरोमी स्पर्श चंदन-केवडा !
एक फ़ुंकर.......! मोतियांची सर नको !!
*
एक होऊ या क्षणी, नंतर नको
या घडीला आणखी जर तर नको
कुंतलांचा दूर कर पडदा जरा
-तेवढेही यापुढे अंतर नको
मीलनाची शृंखला तोडू नको..
आपल्याला आज मध्यांतर नको
प्रश्न स्पर्शानेच करतो मी तुला
रात्र झाली फ़ार आता !!!
.
रात्र झाली फ़ार आता !
तार किंवा मार आता !!
दु:ख माझे राजवर्खी,
सौख्य खाई खार आता !
भौतिकाच्या भोगवाटा,
आकळेना सार आता !
आस खोटी सावल्यांची,
ऊन वाटे वार आता !
काल माझ्या सांत्वनाला कोण तो येवून गेला
एक माझा हुंदका रे.. एक तो देवून गेला !!
हा कुणाचा हात आणी ही कुणाची आसवे रे
हाक मारू मी कशी..आवाज ही घेवून गेला !!
सांगू कसे तुला मी जे अंतरात आहे
वेड्या तुझ्याचसाठी मी बंधनात आहे
देवू नये कुणाला आधार कुंपणाचा
घ्यावे टिपून सारे जे अंगणात आहे
व्याकूळ काळजाचे ते लोळ पाहताना
संपलेला ध्यास आता
दोन उरले श्वास आता
मोडुनी त्रिज्या सुखाच्या
विश्व केले व्यास आता
स्वप्न ती देऊन गेली
सत्य भासे भास आता
जिंकुनी पैजा विजांच्या
सोसुदे मधुमास आता