ते कधी येणार नव्हते ही मला होतीच खात्री
मी सुरू केला अखेरी खेळ माझा एकपात्री

ठेवतो आहे स्वतःच्या जो घराचे नाव 'आई'
भोगले दारिद्र्य त्याची आश्रमला जन्मदात्री

आजही लोकात जेथे जात धर्माहून भांडण,
गाव ते बघुनी परतला फक्त वेशीतून यात्री

त्याच संस्था फक्त येथे सारख्या वादात दिसती,
लावती उद्घाटनाला हे जिथे नेतेच कात्री

चांदणे खांदेकरी अन् लाजरी पडद्यात स्वप्ने,
ही अशी येते निजेची पालखी दररोज रात्री

दशरथ नामदेव दोरके
सर्वे नं. ८, यशवंतनगर
येरवडा, पुणे ६
भ्रमणध्वनी ९३७११६९९७३

अंतरास जाळते व्यथा मनातली
सांगतो कथा प्रिये तुला मनातली

पाहुन

दिवसांवर दिवसांच्या राशी
जीवन म्हणजे खर्डेघाशी

फोडासम ज़पलेले शैशव
खपली धरते तळहाताशी

तुझ्या बटांशी खेळुन जावे,
वार्‍याची इतकी बदमाशी?

बांधू जेथे घरटे आपण
तिथेच मथुरा,तिथेच काशी

भुकेल्यांस भाकरी नसे, अन्
खाणारे खाऊन उपाशी

तुझ्याविना जगण्याची शिक्षा
हीच का मरेस्तोवर फाशी?

जरी वादळे येती ज़ाती
लाटांना भिडतात खलाशी

प्रेमात आग आहे.
जळणेच भाग आहे.

कधी संयमी, कधी अनावर आपण दोघे;

बांधूनही मनोरे ,किर्ती  कथेत नाही.....
इतिहास सांगतो हा ,स्वप्नात नेत नाही.....

छातीत वेदनांचे, भरपूर पीक येते
डोळ्यात आसवांचा ,पाऊस येत नाही

तारुण्य मागणारा ,शापीत मी ययाती
माझीच देवयानी ,माझ्या कवेत नाही

नशिबा विचार कसला, करतोस नेहमी तू
झोळीत दान माझ्या ,काहीच येत नाही

उपवास देवतांचे, मी काल खूप केले
कुठ्लाच देव येथे, ऐकून घेत नाही