तळ मनाचा खोदतोय;
मीच मजला शोधतोय.

भोवती बहिरा जमाव;
मी किती झंकारतोय.

नाव त्याचे घेतलेस;
मज उखाणा हासतोय.

तू अता येऊ नकोस;
मी मला सांभाळतोय.

आज गझले घे मिठीत;
प्राण माझा भटकतोय...

पांडुरंगा

का भक्त आज सलतो भगतास पांडुरंगा ?
का देव आज दिसतो धनिकास पांडुरंगा ?

अधिकार श्रेष्ठ ज्यांचा अध्यात्म सांगण्याचा

काळोख

मी ओठ बंद केले दु:खास दाबण्याला !
प्रत्येक घाव बोले दु:खास सांगण्याला !

आरोप ठेवले का मजवर नवे नवे तू ?
झालो तुझा पुरेसे कैदेत ठेवण्याला !

मृत्युस समजलो मी आघात यातनांचे

सरेल एवढा प्रहर कदाचित
तुला पडेलही विसर कदाचित

पुन्हा कधीतरी समीप येता
तुझी वळेलही नजर कदाचित

समोरुनी तुझ्या निघून गेलो...
(तुला नसेल ही खबर कदाचित!)

करेल शांत या मनास आता

उदासी नसे, मौन हे बोलते
खुशाली विचारी मला रोज ते!

दिले सोडुनी मी मनाला, जसे
प्रवाहात कोणी दिवे सोडते

धरेला नकोशी असे काय मी?
खचे ती, जिथे पाय मी रोवते!

अरे चित्रगुप्ता, जरा सांग ना,

.................................................
...जायला हवे !
.................................................

मन विसकटून, चुरगळून जायला हवे !
जगणे जरा तरी मळून जायला हवे !

माझे दुखणे गझलांमधुनी निघत राहते
अश्रू होवुन जीवन तेंव्हा भिजत राहते

माणूस म्हणजे कधीच मजला कळला नाही
मनास माझ्या कोडे हल्ली छळत राहते

जखमांनाही किती वेदना होत असावी ?