कुठे होतीस तू जेव्हा दिशा झंकारल्या होत्या ?
कुठे गेलीस तू जेव्हा ऋतू गंधाळुनी गेले ?
कोठे मिळावा प्रकाशात शेजार
कोठे उरावा मनाचाच अंधार
का जात नाही अता सूर्य अस्तांस ?
मोजून केला कुठे आज शृंगार...
राजा निघाला गुन्हे संपवायास...
त्याचे गुन्हे मोजण्या कोण येणार ?
वाटले सरली प्रतिक्षा भेटलीस तेंव्हा
अन् सुरू झाली परीक्षा बोललीस तेंव्हा
मापही पडले थिटे की लाजले कळेना
अंतरे अपुल्या मनाची मोजलीस तेंव्हा
सर्व सांभाळून होतो आजही तसे, पण...
ह्या मनाचे, दुश्मनाचे काय करावे ?
ज़ख्म ओली ठेवते हे, काय करावे ?.....
आज त्याचे पंख त्याला काम न येई
पाखरु हे कैद झाले काय करावे ?.....
नेहमीपेक्षा जरा वेगळा प्रयत्न!
बरी मौनात होते मी, छळाया लागली वाणी
कधी याला, कधी त्याला सलाया लागली वाणी
तुझे ते टोमणे, ते बोचणारे बाण शब्दांचे,
वाशी येथिल एक गझलकार विनायक (अण्णा ) त्रिभुवन यांची मला भावलेली एक रचना .........
तू जरी खाशी तुपाशी
ना इथे मी ही उपाशी
भावनेचा मी भुकेला
भाळलो नाही रुपाशी
प्रश्न जगाला, काय काय मी करतो सध्या...
पतंगापरी हवेत मीही उडतो सध्या!
जन म्हणती हे' "शिंगे फुटली तुजला बेट्या"..
आरशातही पाहण्यास मी डरतो सध्या!
दुकानांवरी पुन्हा मराठी दिसती पाट्या
कंटाळा यावा इतका उत्साह कुणाला आहे?
कंटाळ्याचाही आता कंटाळा आला आहे
ही लाजत लाजत हसते ती केस विंचरत बघते
श्री. वैभव जोशी यांच्या नुकत्याच प्रकाशित झालेल्या, मोजक्या सरी मोजकी उन्हे, या रचनेवरील प्रतिसादांपैकी माझ्या प्रतिसादातील एक विधान व त्यावर मानस ६ यांनी 'यावर विस्तृत चर्चा व्हायला हवी' असे काढलेले उद्गार यामुळे मला हा चर्चा प्रस्ताव मांडावासा वाटला.