शब्दांमधुनी जगण्याशी मी भांडत जाता
कोंडा उरतो जगण्याला या कांडत जाता

थोर जनांचे जीवन तुम्हा कधी न कळले
फोटोंमधुनी नुस्ती तत्त्वे टांगत जाता

पंख गळोनी धरतीवर मी पडेन तेव्हा

व्हायचे ते जगी चुकले कधी का?
तारकांना कुणी पुसले कधी का?

आज आले जरी अवसान हाती
पार नेण्या तुला पुरले कधी का?

हाय जीवास मी कवटाळलेले
काळ दारी उभा कळला कधी का?

फूल हाताळले असता कवीने

देव नव्हता तरी भाकून गेले
स्वार्थ आपापले हाकून गेले

तोतयांची जशी बरसात झाली ...
शब्द माझे मला टाकून गेले

शिंकली ना तशी माशी कुठेही...
दैव कोठेतरी खाकून गेले

आज आपापले हिस्से मिळाले

घुटमळते मन अधांतरी

अधांतरी घुटमळण्यामध्ये जन्म उरकला सारा
खूप उभारी उडण्याची पण असुया धरतो वारा

पुसतो सदा आसवांना तो पदर भूमिचा ओला
आसू पुसता हळूच पुसतो "आली जाग शिवारा?"

संहिता जुनी नवीन अर्थ मागते
अन्यथा विसर्जनास गर्त मागते

आज कोणत्या अटीत गुंतणार मी?
(भेट नेहमीच ती सशर्त मागते!)

कल्पनेस तेज, ओज, चेतना हवी,
ले़खणी सशक्त शब्द, अर्थ मागते

'अनिवासी (पण) भारतीय' म्हणुनी दुखर्‍या किती ओळखी
डॉलरने भरले खिसे पण मने प्रेमास का पारखी?

आहे जे विसरायचे ठरवले, करतो उजळणी जरा
(विस्मरणे नव्हती कधीच कुठली सोपी, मनासारखी)

चमकण्याचे अचानक कारण येते
तिथे नेमके चंद्रास ग्रहण येते

धान्य पिकविले तू आणि मी सारखे
फरक इतकाच की तुला दळण येते

खेळू नकोस मनाशी! लक्षात घे -
हे, कि तुझ्याइतकेच मलापण येते

पेटवणार मनातले धुमसते वैफ़ल्य केव्हातरी
आयुष्यात रचेन एक कविता जाज्वल्य केव्हातरी

एकच तास कुठे समोर असतो दिवसात तू आणि मी
याहीहून प्रदीर्घ काळ टिकवू हे शल्य केव्हातरी