इतकेच मला जातांना सरणावर कळले होते
मरणाने केली सुटका जगण्याने छळले होते
किती बर्फाळलेला क्षण... इथे असतीस तर तू?
उबेला आपले आपण... इथे असतीस तर तू...
हिमाच्छादीत शिखरांनी स्वतःला रमवतो मी
मला नसतेच हे कारण... इथे असतीस तर तू
ऋतूंनी ग्रीष्म बेमालूम गोठवलाच असता
तुझ्या येण्यामुळे घडावे सारखे
तुझ्यावरतीच मी मरावे सारखे
तुझा नव्हतो तशी फकीरी घेतली
अताशा वाटते सजावे सारखे
कुणाचे नावही नकोसे वाटते
तरी हृदयांत का उरावे सारखे ?
संताप
-----------------------------------------------------------------
हा नसे अभ्यास आणि हा नसे आनंदही,
गीत हा संताप माझा आतला आवाजही....
कैकदा प्रत्येकवेळा मी जरी नाकारले,
पेटतो सोहळा आता कुठे ?
जागतो 'मी' तसा आता कुठे ?
का मनीं दाटल्या सार्या व्यथा ?
[बोलतो चेहरा आता कुठे..?]
जन्म झाला ! मिळाला चेहरा..!
हा हवा, तो हवा.. आता कुठे ?
आचार्य अत्रे यांच्या 'दैनिक मराठा'च्या पहिल्या अंकात (१५ नोव्हेंबर १९५६) मुखपृष्ठावर माझा भाऊ सुरेश ह्याची 'मराठ्या उचल तुझी तलवार' ही कविता छापण्यात आली होती. तेव्हा तो २४ वर्षाचा होता. 'दैनिक मराठा' हे वृत्तपत्र संयुक्त महाराष्ट्र समितीचे मुखपत्र होते. सर्वाधिक खपाचा विक्रम या दैनिकाच्या नावावर होता. महाराष्ट्राच्या निर्मितीत 'दैनिक मराठी'चा फार मोठा सहभाग होता. 'कऱहेचे पाणी' या आपल्या आत्मचरित्रात वर या कवितेची तीन कडवी प्रकाशित झालेली आहेत. आचार्य अत्र्यांनी, उदयोन्मुख तरुण, प्रतिभावान कवी, असे सुरेशचे वर्णन केले आहे. ही कविता मला शिरीष पै ह्यांचेकडेही मिळाली नाही. हे गीत श्री.
मुशायरा अक्षरशः भन्नाट!
त्यापुर्वी, केवळ माझ्या व अजय यांच्या दूरध्वनीला प्रतिसाद देऊन कोणतीही अट न घालता परगावहून येणार्या डॉ. मिलिंद फणसे व डॉ. ज्ञानेश पाटील यांचे मनःपुर्वक आभार!
खुले चेहरा अन् खुळी लाज गाली
समजली जगाला गुलाबी खुशाली
जसे वेगळे भास नजरेतले अन्
तशा वेगळ्या आतल्या हालचाली
विडा रंगुनी जायचा रात्र सरता
नभी उमटुनी जायची शुद्ध लाली
प्राक्तन फ़िदाच झाले
प्राक्तन फ़िदाच झाले यत्नास साधताना
मोती पुढ्यात आले वाळूस गाळताना
हलक्याच त्या हवेने का कोसळून जावा ?
हेका उगीच होता तो स्तंभ बांधताना