रात्र सारी जागू नको
झोप माझी मागू नको

जाहलो मी वेडापिसा
लाघवी तू वागू नको

शब्द माझे झोपेतले
स्वप्न माझे मागू नको

चूक आहे साधीच ती
तोफ मोठी डागू नको

वेळ नाही माझ्याकडे

करवंदीने रिमझिमणारा स्मरला श्रावण
घाटा घाटा वरुनी मग वावरला श्रावण

संसाराची अक्कल नाही ना त्याला घर
माहित होते सगळे मग का वरला श्रावण?

फोलच काड्या ती वेडी जोडत बसलेली

एकटी मी पाहता जग लागले ते मोहरू
लांडग्याचे भक्ष आता जाहले ते कोकरू

डौल माझा राजहंसी लागलो मी सावरू
बदक आहे मी कळे अन लागले ते हो धरु

सांगते माझ्या मना वेड्या नको तू घाबरू

आयुष्याचे कोडे कधीच सुटले नाही
उत्तर या प्रश्नाचे कधीच सुचले नाही

झाले ऐश्वर्याचे जुने सोहळे आता
स्वप्नांमधले घोडे कधीच उठले नाही

कागद कागद ओला करतच गेली शाई
अर्थालाही कसले कारण उरले नाही

सरावाने अता त्या वेदना सांभाळणे येते
जरी झडले बहर सारे तरी गंधाळणे येते

खरे आहे मला रडणे तसे जमलेच नाही हे
अता दुखर्‍या नभाखाली असे रेंगाळणे येते

जगाला माहिती आहे मला चकवून गेली ती