मेघ काळे लाघवी प्रिये दाटले केसात तुझ्या
वारियाचे दूत बावरे धावले केसात तुझ्या

संधिकाळी साठतो नभी रोज चाफ्याचा चुरा
फूल होते पीतवर्णी माळले केसात तुझ्या

दाट आभाळातुनी असे होतसे थेंबास कधी

गोठुनी व्यापे निराशेची हवा दारावरी
वाट पाहे सांजवेळी पारवा दारावरी

सैल होता आठवांची गुंफलेली मालती
गीत गाता सांडतो गे मारवा दारावरी

हीच का ती वाट होती हीच का माझी कथा

पाहते तुज पाहते लाजते मी लाजते
भावगंधित होउनी भाळते मी भाळते

मोहरून शहारती अंगअंगीची पिसे
काननी मयुरासवे नाचते मी नाचते

फूलही उमलून देई मनाला पावती
पाखरू चुचकारते, हासते मी हासते

=================

अवेळी अशा आज कोणाकडे जायचे?
कुठे घेऊनी आपले हे रडे जायचे?

मनाची कितीदातरी भिंत मी लिंपली
तरीही कुठे थांबले हे तडे जायचे..

मला लाभली कल्पवृक्षा तुझी सावली..

मी वाट चांदण्याची शोधीत चंद्र झालो
माझ्या कलाकलांना माळीत चंद्र झालो

कल्याण आळवीती ओल्या मधाळ राती
गंधार भाववेडा ऐकीत चंद्र झालो

खाणाखुणा तमाच्या शोधून सांगताना

माणसांना भार होती माणसे

माणसांना भार होती माणसे
केवढी लाचार होती माणसे!

सारखा माणूस कोठे सापडे?
आपला आकार होती माणसे

एकट्याने मी दिला माझा लढा

.......................................................
...घट एकांतात झरावा !
.......................................................

सोईने ज्याने-त्याने जगण्याचा पट पसरावा !

दिसू लागले स्पष्ट जेवढे स्पष्टपणाने धूसर झाले
ठार आंधळा झालो तेव्हा दृश्य खरे दृग्गोचर झाले

विचार करता-करता इतका लख्ख देखणा प्रकाश फुटला
सगळी पाटी कोरी झाली, सगळे शब्द निरक्षर झाले