'' तीळ''

जीव घेणारा तुझ्या ओठांवरी जो तीळ आहे
दोष डोळ्यांचा,फुकाचा काळजाला पीळ आहे.

सप्तरंगी बोलपट तू,वेड तुज सर्वत्र आहे
''मी'' ,कुणी बघणार नाही,तो डब्यातील रीळ आहे

तुझ्या आठवांना उजाळाच देतो..
खरी सावली हा उन्हाळाच देतो!!

हिर्‍याला खर्‍या मोल नाही अताशा..
गड्या ये तुल मी खरी 'काच' देतो!

वसन्तातही जोर नाही जुना 'तो'
अता खास ना मोगरा जाच देतो!!

सजवील वेदनांचा रस्ता कवी
नसतीच आसवे तर नसता कवी

सांगून काल गेली मजला रती
मदनास मात देतो हसता कवी

शोधू नकोस त्याला शब्दात तू
देवास वाटतो गुलदस्ता कवी

सोडून धीर जग हे बसल्यावरी

सरळ वागून ती वागली वाकडी
खरंच नाहीत रे माणसे बापडी

''पाठ आई मज, अजून बाराखडी''
विसरलो मी कुठे आजही ती छडी ?

टणक सगळेच इथले मला भासते(वाटते)
हात ही ,पायही, ह्रुदयही लाकडी

कोती असे वेदना कोनाड्यातली
लोभी असे वेदना हो माझ्यातली

ना अर्थ कोलाहलाला मौनात तू
मेलीच संवेदना बोभाट्यातली

स्पर्शेच आकाश माती वा-यातली
का वाहतो वेदना तो नात्यातली?

तुकारामा उगा तू काढली पाण्यातुनी गाथा
सुखी जातीत होते ते, सुखी जातीत ते आता

तुझ्या जोडीस घे तिजला अता घनघाव घालूदे
जिच्या नाजूक हाताने जगाचा चालला भाता

बलात्कारी, खुनी की दंगली घडवून बनलेला

मी जी दुनिया पाहिली, ज्या दुनियेत राहिलो त्या 'वस्ती'त मला रौशनी नावाची एक घरवाली मावशी भेटली.. त्या वस्तीला, त्या रौशनीला या काही ओळी समर्पित..

वस्ती पाखरांची झळाललेली होती

ओळखीचे होते सारे तिथे
देखावेच होते न्यारे तिथे!

गाईन गीत आता खुशीने
वाहतील मोकळे वारे तिथे!

लाभेल शांती तिच्या जिवाला
आनंदे वाहीन भारे तिथे!

फेसाळेल मद्य प्याल्यात आता