तुझा दोष नाही, तुझी चूक नाही
जळाने शमावी अशी भूक नाही

कसे धावते विश्व आश्चर्य आहे
कुणाच्याच हातात चाबूक नाही

लिलावी स्वतःलाच मांडेन म्हणतो
मला मोल माझेच ठाऊक नाही

चालण्याचे दु:ख जोवर लागते विसरायला
थांबणे सोसेल तोवर लागते चालायला...

लाघवी भासांसवे संवेदना सुखवायला
वास्तवाचे पाश ते मग लागती जाचायला...

लाजणार्‍या मोगर्‍याचे हासणे फसवे किती..,

आल्या सजून राती....

स्पर्शात चांदण्यांच्या आल्या सजून राती !
देहातले दुरावे गेल्या त्यजून राती !!

हातात हात घेता,एकांत कंप पावे,
आधार तव मिठीचा घेती धजून राती !!

खरेच का ? चांदणे तुझे- ते -मला कधी भेटणार होते !
हजार वणवे उरात माझ्या - चितेवरी पेटणार होते !

"समाज भिंती " सपाट करुनी - जरा तुझ्या अंगणात आलो !

नवीन रस्ते बघून बसली ,कोठे दडून स्वप्ने
उगाच आशा नव्यानव्याची, होती धरून स्वप्ने...

कधी कुठे झगमगाट दिसला, केला कुणी इशारा...
तुझीच फसली कशी कळेना ,डोळे दिपून स्वप्ने

वेढुनी आवेग माझा रोज गाभुळतेस तू
पण तुला ओलावतो तेव्हा मनी नसतेस तू

मी मला का आवडावे ही समस्या संपली
की तुला सांगेन मी की खूप आवडतेस तू

शोधतो माझ्या खुणा विझत्या निखार्‍यातून मी

तुझा दोष नाही !!!

तुझ्यासारखे बघ, मलाही सुखाने जगाया न आले, तुझा दोष नाही !
तुझी होत होता, कधीही सख्या मग कुणाची न झाले, तुझा दोष नाही !!

डोळ्यात अडकली स्वप्ने.. रक्तात हरवली गाणी..
हा चंद्र पुन्हा पुनवेचा.. ही फिरून तीच विराणी..

हळवासा स्पर्श तुझा तो .. आठवतो आज तनूला..
अलवार बोल अजुनीही.. मांडती तुझी गाऱ्हाणी!