अर्थ मौनाचे...

लोक सारे व्यर्थ जेव्हा, बडबडाया लागले...
अर्थ मौनाचे तुझ्या, मज आकळाया लागले...

तू अशी जादूगरी, केली सखे माझ्यावरी...
सावली अन् देह आता, एक व्हाया लागले...

अस्ता॑चली रवी मी विझता॑ना पहात होतो ।
पाऊल खुणा माझ्या मिटता॑ना पहात होतो ॥१॥

तो गाज सागराचा ऐटी ऽ त लाट होती ।
लाटेस किनार्‍यासी विरता॑ना पहात होतो ॥२॥

घाव तुझ्या नजरांनी घाल पुन्हा एकदा
कर प्रीये हॄदयाचे हाल पुन्हा एकदा

मनं माझं आता; माझे ऐकू लागले
नयनांनी मोहिनी घाल पुन्हा एकदा

जीव घेणं माझा आवडतनां तूला
निघालो जगावया मार पुन्हा एकदा

हसण्यात काय मोठे, का रे रडू नये?
वादात या कुणीही सहसा पडू नये...

जगण्यात अर्थ नाही मृत्यो तुझ्याविना,
सहवास मात्र माझा तुज आवडू नये...

आहे तुझाच वेडा, बदनाम जाहलो

का ढगांनी बरसण्याचे टाळलेले..?
नाचरे हे मोर आम्ही पाळलेले ...

त्या फ़ुलांनी सोडलेले बहरणेही...
का कळ्यांचे स्वप्न त्यांनी जाळलेले...?

मीच घेतो प्राक्तनाचा ठाव माझ्या

येते मनात ते का सारे घडू नये?
वादात या कुणीही सहसा पडू नये

वाटा नव्या जगाच्या हाकारती मला,
पाऊल टाकले ते जागी अडू नये!

आनंदसोहळ्याला हे दार वर्ज्य का?
का नौबती सुखाच्या येथे झडू नये?

हे का घडू नये,अन ते का घडू नये?
वादात या कुणीही सहसा पडू नये

शेंदूर फासती का,आम्हास लोक हे?
हा प्रश्न दगड-धोंड्यांना का पडू नये?

उठसूठ मुख्यमंत्री दिसतात मंदिरी

भेट ही घेऊ नको ,आमंत्रणे देऊ नको
मी कघी येणार नाही वाट तू पाहू नको

एकटा माणूस आला .एकटा जाणारही
माहिती आहे तुला तू सोबती होऊ नको

शांत मी माझ्या घरी झोपेन त्यावेळी तरी