वाहते चुपचाप आहे खोल पाणी
अनगिनत अंतःप्रवाहांची कहाणी

वेगळे आयुष्यभर संसार केले
एक राजा आणि त्याची एक राणी

सांग, नक्की काय झाले काल रात्री ?
जाग का आली तुला ओशाळवाणी ?

काळ तर आलाय मित्रा प्लॅसटिकचा
वाजवू इतकी नये कलदार नाणी !

संशयालाही जराशी ठेव जागा,
हे कसे असणे तुझे ठायीठिकाणी ?

पोपटा! रे पोपटा! शिकलास कोठे ?
सांग ना, इतकी मिठू अधिकारवाणी?

आपले आयुष्य म्हणजे काय आहे ?
तेच चेह्‌रे, त्याच गप्पा, तीच गाणी

कैफ हा ओसाड का इतका ?
प्यायला आहेस मृगजळ का ?

वाळवंटी या निळाईच्या
एक विहरे मेघ पांढुरका

एक चिमणी आठवण आली
आणि मग झाला किती गलका

गडद मी खोली किती केली
रंग भिंतींचा तरी विटका

वाढली आवक गुलाबांची
वाढला दुर्गंधही सडका

काय बोहारीण ही जिनगी
आणि मी सदरा जुना मळका

राहती अद्याप काही जण
हा दिसे वाडा जरी पडका

तेवढा आहेस का नक्की ?
दाखवत आहेस तू जितका

ही खुज्यांची चालली स्पर्धा
कोण माझ्याहूनही बुटका?

केवढे आहे शहर परिचित ?
केवढा शहरास मी परका ?

विश्व समजू लागलो अपुल्या घराला
पोचलो येऊन मी कुठल्या थराला

प्रार्थना माझी फळाला येत आहे
जाणवाया लागलो मी ईश्वराला

आपल्या साधेपणाची कीव आली
एक मी संधी समजलो वापराला

भेटला असता मला तर खैर नव्हती
नेत्र जो तिसरा मिळाला शंकराला

भासले होते मला मुंगीप्रमाणे
पाहिले निरखून जेव्हा अंबराला

- वैभव देशमुख

गझल...

तू मला टाळून कळले, लपविले जे अंतरी..
आणखी आणू नको तू आव कुठले अंतरी..!

दूर तू असतेस आता, काळजी कुठली नसे...
भेट की भेटू नको विश्वास आहे अंतरी..!

मन तुझे कळले मला शब्दांविना स्पर्शातुनी..
फारही सांगू नको तू ठेव थोडे अंतरी..!

मी तुला भेटायला इतके मुखवटे चढविले..
आणि ओळखलेस तेंव्हा भाव फुलले अंतरी..!

ती गुलाबाची कळी पाहून मी स्मरले तुला..
फुलत गेले आठवांचे रोम हर्षे अंतरी..!

आज तू पुसलेस अश्रू, पायही दमले तुझे..
केवढे छळलेस पूर्वी, काय पिकते अंतरी..?

जगण्याचे मातेरे होते
मग कवितेचे सोने होते

दोन दिवस मी रडलो नाही
उदास सारे झाले होते

दारोदारी झाडे होती
झाडोझाडी झोके होते

पेन रात्रभर हाती होता
पान रात्रभर कोरे होते

मी मातीत मिसळलो तिथल्या
गंध फुलांना माझे होते

- वैभव देशमुख

शब्द बेहोश कर, मौन मदहोश कर
खूपसे बोललो वायफळ आजवर

थेट मरणार नाही उन्हाने कुणी
पाज अलगद कवडशांमधोनी जहर

एक शाश्वत अशी पानगळ दे मला
जीवना रे नको एक नश्वर बहर

झाक डोळे ढगानेच चंद्रा तुझे
चांदणीचा ढळू लागल्यावर पदर

खूप श्रुंगार केला ऋतुंनी तरी
सांगते काय ही वाळलेली नजर

थांबण्याएवढे भाग्य नाही तुझे
चालण्याएवढा मार्ग नाही सुकर

--सुशांत..

लक्षात येत आहे माझ्या जरा जरा
गंभीर जेवढा मी हा जन्म वाभरा

निष्णात पारध्याने आभाळ व्यापले
आता कुठे भरार्‍या घेशील पाखरा

का झाकला कुणी हा का झाकला असा
माझ्याच चेहर्‍याने माझाच चेहरा

मी वाटतोय हल्ली काळा तुझ्यामुळे
वाटायचे मला तू आहेस पांढरा

निष्पाप वाटणेही साधायला जमो
निष्पाप वागण्याची पेलायला धुरा

मी व्यक्त होत जाणे टाळायला हवे
कहीतरी करा हो काहीतरी करा

~वैवकु

मनाच्या अडगळीमधले बिलोरी आरसे शोधू
तुझ्या हातून घडलेल्या चुकांची कारणे शोधू!

प्रवाहाधीन झालेल्या लुळ्या नावेतले आपण...
"कसे पोहायचे?" यावर नव्याने पुस्तके शोधू!

पिकांच्या राखणीसाठी तुला मी नेमले होते...
तुला जमणार नसले तर नवे बुजगावणे शोधू!

तुझ्या नाजूक प्रश्नांना नकोशी उत्तरे माझी...
तुला समजावण्यासाठी करारी तोडगे शोधू!

किनारा गाठल्यावरती, बढाया मारणे टाळू ..
तुला जिंकायला ज्यांनी दिले ती वादळे शोधू!

.....जयदीप