ठरवले मनाचे न ऐकायचे
            कधीही कुठेही न गुंतायचे

शब्द हल्ली सारखे छळतात मजला
आणि ओळी चार मग  सुचतात मजला

विश्व सारे मोकळे जोडीत जातो,
बंध माझे मी असे तोडीत जातो

... किती लाचार व्हावे ?

वेदना माझ्या तिला कळतील  तेंव्हा
लाघवी डोळे मला बघतील    ते

घडायचे ते घडले काही टळले नाही
त्या वळणावर तुला भेटणे चुकले नाही

दाद मिळाली ज्या भावात...

कितींदा तुझी ही नभाशी लढाई,
मनाची मनाशी कशाला चढाई
 
खरे रूप झा