आयुष्याचे रोप
Posted by सोनाली जोशी on Thursday, 21 August 2008गुणसुत्रे नि पेशींसंगे प्राणी बदलून गेले
गाव संपले
गझल:
घे तपासून आपुले डोळे...
दाखवूही नको रुमाल मला !
गुणसुत्रे नि पेशींसंगे प्राणी बदलून गेले
गाव संपले
विचार आला पुन्हा जुना तो, जुनी धिटाई तशीच आहे
"बघा झटकले!" अशी आमची जुनी बढा
.
प्रघात
ऐनवेळी संपल्या पणतीतल्या वाती
वाट सूर्याची पहाती खिन्न ह्या राती
कोण मी ? प्रश्र्नापुढे होतो निरुत्तर
हे नभा ! तू दे तुझ्या भाषेत उत्तर
गंध माझा की तुझा हा वाद संपो
तू कुपी माझी तसे माझेच अत्तर
हुडकतो मी