आयुष्याचे रोप
Posted by सोनाली जोशी on Thursday, 21 August 2008गुणसुत्रे नि पेशींसंगे प्राणी बदलून गेले
गाव संपले
गझल:
प्रत्येक वेळी मी मला माझी खुशाली सांगतो,
प्रत्येक वेळी आणतो ओठांवरी हासू नवे!
गुणसुत्रे नि पेशींसंगे प्राणी बदलून गेले
गाव संपले
विचार आला पुन्हा जुना तो, जुनी धिटाई तशीच आहे
"बघा झटकले!" अशी आमची जुनी बढा
.
प्रघात
ऐनवेळी संपल्या पणतीतल्या वाती
वाट सूर्याची पहाती खिन्न ह्या राती
कोण मी ? प्रश्र्नापुढे होतो निरुत्तर
हे नभा ! तू दे तुझ्या भाषेत उत्तर
गंध माझा की तुझा हा वाद संपो
तू कुपी माझी तसे माझेच अत्तर
हुडकतो मी