सूर त्याचे, चित्त माझे,  साद अन पडसाद आहे
तोकडा व्यासंग माझा;  आसवांची द

माणसे नसतात तेव्हा...

वेदनेच्या आतली सुविधा कळावी लागते
होत जखमी वाट कवितेची मळावी लागते

माझिया सोबत कुणी उरणार नाही
मन पुढे माझे कधी हसणार नाही

कोणता आहे ऋतू त

प्रेम दिल्याने प्रेमच मिळते
बहुतेकांना उशिरा कळते

थोडाच वेळ होतो, मी थांबलो तिथे, पण-
त्या रुक्ष मैफिलीचा बदलून नूर आलो

आशयाच्या पार दिसले
मज गझलचे दार दिसले

पार गर्तेच्या तळाशी
शेकडो आधार दिसले

कावळे घाटावरी...