अस्तित्व दान केले

असणेच आज माझे, नसण्यासमान केले
माझ्याच सावलीने अस्तित्व दान केले

मस्तीत टाकलेल्या, एकाच पावलाने
पावित्र्य आज माझे, दोलायमान केले

हसलास किती मज सांग जरा
क्षण एक पुरे जगण्यास खरा

सुचतील मला तितक्या गझला
छळ ती ल मला जितक्या नजरा

जगणार किती मरणार किती
सुटली न कुणा बघ येरझ रा

फसवे असणे फसवे नसणे

असाही कधी संशयी काळ येतो
न केला गुन्हा मी तरी आळ येतो

दिली मी जरी उत्तरे योग्य सारी
पुन्हा परतुनी तोच वेताळ येतो

घसा कोरडा, पाय थकले तशातच
पुढे बोडका, तापला माळ येतो

गृहस्थाश्रमालाच वैरागतो मी
जगावेगळे मागणे मागतो मी

भिती वाटते या जगाची कश्याने?
जिथे झोप घ्यावी,तिथे जागतो मी

कुणाचे कधी फार ऐकून घेतो
कधी वाटले तोफही डागतो मी

कोंडून आसवांना डोळ्यात सरावाने
चिक्कार सहन केले आघात सरावाने

जमलेच गणित नाही,जगण्याचे मरण्याचे
मरतोय रोज थोडा,जगण्यात सरावाने

आयुष्य कंठल्यावर्,झोपडपट्टीमध्ये
मी वावरेन म्हणतो,नरकात सरावाने

मी कुठे शोधू अता ती ओळखीची माणसे
वेगळे केले स्वतःचे विश्व ज्यांनी छानसे...

कोरडया होतात भेटी ओल नाही कालची
फक्त देखाव्यास उरले चेहर्‍यावरचे हसे...

रोज होतो घात माझा रोजचे आघात हे

हे फुलांचे उधान झाडांना
एक उरले न पान झाडांना

थांबतो सावलीमधे कोणी
वाटतो हाच मान झाडांना

गूण हा त्या महान झाडांचा
खुटवती ते लहान झाडांना

ऐकती दूरच्या ऋतूंना ते
तीक्ष्ण असतात कान झाडांना

तुझे तुलाच सत्य हे, कळेल का कधी?
फिरून यायचे इथे, टळेल का कधी?

खुशाल फेक रोज घाण त्यामधे नवी
अखंड वाहता झरा मळेल का कधी?

नभाहुनी धराच ज्यास्त ओढ लावते
म्हणून पान कोवळे गळेल का कधी?