मुद्दाम भुलवणारे रस्ते बरेच होते
दारात सोडणारे चकवे बरेच होते

गावात पाहिली या 'माया' अजब निराळी
एकाच माणसाचे पुतळे बरेच होते

काहीच पेटवाया सांगू नकोस त्यांना

एक आकांत चालला आहे
ज्यामधे बुद्ध बाटला आहे

काढले गायला जरा जीवन
काय आवाज लागला आहे

आज भेटून पाहुयात पुन्हा
आजचा दिवस चांगला आहे

ओळ मेंदीस रंगवे माझी
शेर हातास लागला आहे

अनोळखी होऊन जगावे... असे वाटते
स्वत:स विसरुन वेडे व्हावे, असे वाटते

गीत तुझे, ओठावर येणे शक्यच नाही
हृदयामध्ये... निवांत गावे असे वाटते

तुला स्वत:ची ओळख अजुनी पटली नाही

रिती पोकळी तशी दशा या आयुष्याची
उद्या वेगळी पुन्हा दिशा या आयुष्याची

इथे संपली पहाट, तेथे दुपार झाली
कुठे सांज अन कुठे निशा या आयुष्याची?

जरा लाभले म्हणे म्हणेतो दुरावलेही,

खूप दिवसांपासून एखाद्या उर्दू गझलेचा अनुवाद करावा, असे घोळत होते. 'हवी तशी' गझल मिळत नव्हती. 'जुस्तजू...' बाबत तो योग जुळून आला. आतापर्यंत इंग्रजीतून मराठीत गद्याचे अनुवाद केले आहेत. उर्दूतून मराठी हा पहिलाच प्रयत्न आहे. आनंद, अस्वस्थता, समाधान....अनुवाद करताना निर्माण झालेल्या या सुपरिचित भावनांचे संमेलन अजूनही मनात आहे. उत्तमतेला नेहमीच वाव असतो, या नम्र जाणिवेसह मूळ गझल व अनुवाद सादर करीत आहे.

विदूराच्या कुटीमध्ये सुखाने जेवला होता!
गडी होऊन नाथांच्या घरी तो राबला होता!

अता ह्या भग्न गाभार्‍यात नाही एकही मूर्ती
कुणाचा शाप येथे देवतांना भोवला होता?