वा प्रदीपराव!''राहू दे मला माझा !' असा मोठा आणि वेगळा रदीफ फार छान निभावला आहे.
कुणाचा रंग का घेऊ ? कुणाला रूप का मागू ?
विनंती हीच वारंवार - 'राहू दे मला माझा !!'
शेवटचा शेर सर्वाधिक आवडला.

प्रदीप,
सुंदर गझल... रदीफ अप्रतिम आहेच. सगळे शेर सुंदर आहेत. मतला, संसार, संस्कार या कल्पना विशेष आवडल्या.
प्रपंचाला तुझ्या येवो सुखांची रेशमी शोभा... वा!
मक्ताही आवडला...
- कुमार

व्यथांचा संसार, संस्कार आणि वारंवार - हे शेर अगदी भिडले!
-- पुलस्ति.

वा!
झंकार, गंधार आणि विनंती वारंवार हे तिन्ही शेर अतिशय आवडले. सगळी गझलच सुरेख आहे यात शंका नाही.

सुंदर गझल. सगळेच शेर आवडले.

'आजचा सकाळमधला लेखही उत्तम आहे. क्रमशः असल्याने वाट पाहावी लागणार असे दिसते.'

धन्यवाद!

वा ! ब-याच दिवसांनी प्रदीपची गझल वाचायला मिळाली.

अपरंपार , संभार , संस्कार सुरेख आले आहेत. (अपरंपार शेरामधे दु:खाचे विशेषण (अपरंपार) नंतर आल्याने अडखळत राहिलो. अर्थात वृत्त वगैरे बंधने आल्यानंतर हे होणारच पण एकंदरच यतीमुळे इत्यादी .. अपरंपार राहू दे मला माझा असे वाचले जाते आहे )

बाकी छानच.

शुभेच्छा

प्रपंचाला तुझ्या येवो सुखांची रेशमी शोभा...
व्यथांचा फाटका संसार राहू दे मला माझा !
प्रदिपजी, सुरेख गझल. हि कशी सुटली कळेना.

खुळी स्वप्ने, शिळी दु:खे, फिक्या आशा, मुके अश्रू...
तुझा नाहीच...हा संभार राहू दे मला माझा !

चांगली कल्पना!